Mosport International Raceway, June 14th 2009. 

Round 3 of the NASCAR Canadian Tire Series. 

De eerste Road course van het jaar. Maar ook meteen een van de moeilijkste banen waar ik ooit geweest ben. Een baan waar ik nog veel aan zal terug denken want het is toch echt wel een van de meest extreme banen die er zijn!  

De eerste training van een half uur ging al best lekker. Ik moest heel erg wennen aan de auto op deze nieuwe baan. Want tot nu toe heb ik alleen maar op oval’s gereden. Ik ben nog nooit bang op een circuit geweest maar dit was echt iets unieks. Zo’n groot hoogte verschil in sommige bochten dat je bijna niet voor kunt stellen. 7 van de 13 bochten zijn blind en dat zijn juist een van de snelste bochten. Mijn tijd was een 1:35:20. 

Vrije training 2.

Ik boekte meteen de eerste ronde al weer meteen vooruitgang. En was alweer tevreden

Ik dacht gewoon bij mezelf als ik iedere keer maar sneller ben dan de laatste keer. En dat werkte goed. Ik maakte niets kapot, geen fouten en had heel veel plezier! Ik reed weer 4 seconde van mijn eigen tijd af.uit eindelijk kwam ik op een 1:31:51. 

Kwalificatie. 

Een 15 minuten durende sessie waarin je in twee groepen wordt gesplitst en je beste tijd bepaalt jou startplaats. Ik zat in de eerste groep en eindigde in mijn groep 6e van de 12.

De tweede groep was veel sneller en iedereen kwam eronder door. Dus ik eindigde uiteindelijk als 17e in de totale lijst met een 1:29:53 

De Race! 

Na de handtekeningen sessie en alle show eromheen mochten de motoren gestart worden.

Ik had een redelijke start. Pakte meteen 2 plekken en ging door naar voren. De auto voelde goed en op het lange rechte stuk bij het aanremmen ging ik buitenom bij de #21 Jason White.

In diezelfde ronde reed ik al een tijd van 1:27:30 dat was al heel goed en liep heel hard in op de volgende groep. Maar het goede nieuws zou spoedig eindigen. Een ronde later op het lange rechte stuk waar je tegen de 300 gaat brak de achteras en rukte daarbij de hele achterwiel ophanging er vanaf. 

Ik kan je wel zeggen…..dat is eng. 

Ik stond met 2 voeten op de rem maar er gebeurde gewoon niets. Ik probeerde ‘m nog in de 1e versnelling te rammen, maar dat had geen nut want de aandrijfas was ook afgebroken.

Vlak voordat ik de banden en de muur inging met een kleine 250 km/h riep ik nog iets tegen het team dat ik de muur in zou gaan. Gelukkig hebben zij dat niet gehoord en drukte ik op een ander knopje. De klap was zo intens… ik wist meteen dat het niet goed zat met mijn rug.

Ik was bang want ik kon me niet bewegen en op hetzelfde moment begon de auto te branden.

Het duurde even voordat de hulpdiensten erbij konden want ik lag helemaal onder de banden en de klap was zo hard dat ik de 20 cm dikke betonnen muur achter de banden gebroken had want die was 2 meter verder te vinden. Toen ze eindelijk bij me waren wilden ze het dak eraf zagen. Maar dat wilde ik niet. “toen ze het woordje rug hoorden werden ze helemaal gek en begonnen gewoon te zagen en te knippen” Toen ze me er eindelijk uit hadden werd ik op de brancard gelegd.

En ik zag Kenny forth (Crew Chief) en Scott Suk (Crew Member) op de quad zitten dus ik deed mijn duim omhoog dat ik oké was. Daarna werd ik naar het medisch centrum op de baan gebracht waar ik onderzocht werd. Ze wilden mijn pak kapot knippen. Maar dat mocht van mij niet. De dokter had de schaar in de hand en wilde knippen maar ik wiebelde met mijn been dat hij niet kon knippen dus moest het maar op mijn manier. Alle tests waren goed, alleen toen ze mij omhoog wilden helpen voelde het weer totaal niet goed. Op het eerste moment wilden ze mij met de helikopter laten uitvliegen maar daarna werd besloten om met de ambulance te gaan. Er werd mij verteld dat dit de bekende route was voor veel coureurs die mij voor waren gegaan. Maar nog nooit had iemand die muur zo hard geraakt. Na een aantal uur in het ziekenhuis te hebben gelegen en foto’s gemaakt had ik gelukkig niets gebroken maar veel kneuzingen in mijn onderrug. De auto heeft heel goed zijn werk gedaan, want ik adem en loop nog steeds. Het was echt een unieke ervaring om daar te rijden het weekend was heel erg leuk en was echt mooi. Jammer dat dit sprookje geen gelukkig einde had.  

Ik wil het hele team bedanken niet alleen het DJK RACING TEAM, maar ook het Nederlandse team onder andere Geert verdellen, Henk en tiny Hanssen, Annie en Gert Geurtjens en Debby Hanssen die het allemaal live heeft kunnen zien vanaf het circuit zelf. 

Ik zit nu op het vliegveld te wachten op mijn vlucht naar huis dus, TOT GAUW!  

Foto’s en films volgen.