12 september 2009, Barrie Speedway.
‘s Morgens om 5 uur zat ik in de Teamvan (team busje).
We reden met het hele team erheen behalve Dj, die al daar was met de vrachtwagen.
Nog even alles checken en gaan met de banaan. In de trainingen ging het meteen kei goed. Ik zat maar 3 tiende van de snelste tijd af de auto voelde goed aan doordat we nog een paar aanpassingen hebben gedaan!
In de kwalificatie ging het eigenlijk gewoon niet goed. Het was heel glad op de baan iedereen was in ieder geval al een halve seconde langzamer dan in de training. Ik voelde me ook niet fijn met de auto en kwalificeerde me als 19e.
De Race, we gingen van start en nog geen 2 rondjes later kwam de eerste caution al uit. Dit deed de bijnaam (the Bullring) van de baan wel eer aan. Daarna reed ik lekker mee met de rest van het veld en bleef uit de problemen totdat de volgende caution uitkwam. Toen kon ik meteen een paar plekken pakken. We waren goed onder weg en de auto voelde ook mooi en rustig aan. Ook al heb ik de muur al een paar keer geraakt omdat ik toch als een van de weinigen zo dicht langs de muur durfde. dit was snel zeiden ze dus ik deed dat soms iets te goed haha.. "het nummer was bijna niet meer te lezen"
ik had tegen het team gezegd dat ik rond de 200ste ronde wilde binnen komen voor alle 3 de stops, zodat ik verse banden had voor de laatste 100 ronden! dat deden we. we lagen op P4 toen we binnen kwamen en deden de tank stop als eerste. een ronde later de banden wissel voor links en voor de laatste banden wissel kwam ik iets te hard binnen en schoof door. dat koste te veel tijd, toen ik naar buiten wilde rijden kwam ik echt net 3 meter te kort om voor de pacecar te komen en kwam een ronde achter te liggen... daarna was het weer vechten voor de "lucky dog" (betekend als bij een caution de eerste auto bent die een ronde achter ligt, weer in dezelfde ronde komt met de leiders).
Die kregen we. Daarvoor was ik in gevecht met meervoudig kampioen Kerry Micks #02 die ik in een rechtstreeks gevecht versloeg. Ik hield het gat slim open voor dj die achter mij lag. dj was een mooie buffer en ik kon van hun twee wegkomen en na voren rijden en kwam op P6 terecht.
De cation kwam weer uit en het veld schoof in elkaar. Met Micks in mijn spiegel gingen we van start maar voor mij gebeurde iets waarvoor we allemaal moesten uitwijken ik koos het veilige pad. Maar dat was ook het lange pad. Ik verloor 2 plekken en kwam op P8 terecht. Met nog een paar rondjes te gaan moest ik hand met en tand iedereen van me af houden en de auto's voor me in de gaten houden. Het was een wirwar van wagens. Overal vonken van auto’s die de muur raakten en elkaar uit de weg duwden. Eindelijk kon ik daar ook een deel van uitmaken in de kopgroep. Nadat de finishvlag gevallen was, was iedereen blij. We waren weer een stuk beter geworden en de beste finish in de Nascar Canadian Tire Series. Nog steeds sta ik eerste bij de rookies en ben nu over de 100 punten uitgelopen op de #2 die me nu eigenlijk niet meer kan inhalen. Ook heb ik nog een heel goed uit zicht om nog 2 plekken in het klassement te stijgen! Met nog 2 races te gaan moet dat lukken!
Al met al de auto was aan de rechterkant kleurloos van het kussen van de muur maar voor de rest eigenlijk geen schade.
Het team was zeer tevreden en ik voelde me weer echt als een top rijder die voorin mee kan gaan doen!
Dit is iets waar we het hele jaar voor gewerkt hebben en in de volgende 2 wedstrijden graag nog net een stapje hoger willen eindigen!
Voor de mensen die geïnteresseerd zijn ben ik in het weekend van 10/11 oktober actief in de BRL V6 in Zandvoort, ook rijd ik de seizoens sluiter op de TT van Assen op 24 en 25 oktober!
Groetjes,
Joey
